25 mei Een leven dat eindigt… en een Aarde die doorgaat
Blogpost van Henry Mentink, 15 april 2026
Onlangs kreeg ik een mail die mij diep raakte.
Een jonge vrouw – Lea, die ik in november nog bezocht en we een mooi en vreugdevol gesprek hadden, nam afscheid van deze planeet. Niet in een ziekenhuis, maar thuis — gedragen door haar moeder, haar zus en een gemeenschap om haar heen. Een kring van mensen die zorgden voor eten, muziek, warmte, aandacht. Die haar niet alleen begeleidden in het sterven, maar ook haar idealen droegen.
En nog wel het meest bijzondere: in de laatste maand van haar leven heeft Lea zelf nog actief bijgedragen om een stuk grond vrij te maken voor de volgende generatie. Alsof het één met het ander verbonden was.
Een leven dat losgelaten wordt.
En tegelijk grond die wordt vastgehouden voor een liefdevolle en vruchtbare toekomst.
We spreken vaak over “de volgende generatie”. Maar zelden voelen we zo direct wat dat betekent als deze generatie sterft.
En de vraag is: hoe geven wij de Aarde door? Misschien ligt het antwoord niet in systemen of beleid. Misschien begint het, zoals hier, in hoe we voor elkaar zorgen. En hoe we omgaan met de grond onder onze voeten. Naar aanleiding van mijn eerdere bezoek schrijven zij, die haar omringden: “We zouden het geweldig vinden als je met je kennis, ervaring, vrolijkheid en camper bij ons langskomt, zodat we samen dit gedachtegoed ook in (Zuid-)Limburg vleugels kunnen geven.”
Zo gaan op steeds meer plekken ontstaan: gemeenschappen die land vrijmaken, samen dragen, en doorgeven. Geen bezit, maar verantwoordelijkheid. Geen speculatie, maar zorg.
Misschien is dát wel waar vrede begint.
Deze blogpost is hier overgenomen met toestemming van de auteur.
Lees meer van en over Henry Mentink op https://henrymentink.earth/ en https://www.veerhuis.nl/